Ik wist het al

Ik wist het al.
En toch verraste het mij.
De eerste zondagen van de Corona-tijd wist ik het al,
dat ik het gebouw van de Nieuwe Kerk miste.
Maar toen ik na zeven weken weer naar de kerk kon gaan
verraste het mij toch hoeveel het met mij deed.
Naar binnen te gaan in de ruimte van de kerk die je zowat omarmt,
zitten op een van de banken  en je thuis voelen.
Het orgel of de piano te horen.
Een van de predikanten te zien en te horen.
Het geheim van je geloof, van de kerkgang, van de saamhorigheid
met de andere gemeenteleden wordt voor mij niet onthuld.
Zelfs niet door de onwerkelijke situatie van de Corona.
Heel misschien kan een lezer van dit stukje er licht op werpen.

Birgit van Dongen

2 gedachten over “Ik wist het al”

  1. Ik wist het niet, of ik het miste,
    want ik was nog niet eerder in de Nieuwe Kerk geweest.
    Ik was in dezelfde dienst.
    Voor het eerst naar de kerk in Groningen,
    want ik ben nieuwe inwoner van Stad.
    Ook mij verraste het.

    Mijn impressie:
    Het gebouw heeft bewaard de jaren door
    de klanken van de muziek
    het nagalmen van gesproken woorden
    emoties van verdriet en vreugde.
    Ze worden weer tastbaar
    in de liturgie
    in de klanken van de muziek
    in de woorden die gesproken
    met de gemeenschap die daar is,
    aarzelend deze keer,
    zoekend
    en met distantie.

    De verbondenheid vond ik
    in het bekende ritueel van dat ene uur
    ieder gericht op Die Ene,
    die telkens weer gezocht wordt
    in dit gebouw.

    Nelleke Boonstra

  2. Dat geheim is voor ieder weer verschillend. Ik heb het onlangs eens zo verwoord:

    ik heb het niet zo op
    met een Auteur
    die met zijn creaties rondschuift
    als waren zij marionetten
    en zijn handen van je aftrekt
    wanneer het boek uit is
    en de Uitgever je afmaakt

    dan liever een Hoofdpersoon
    die zich in je verhaal begeeft
    in steeds weer nieuwe situaties
    meebeweegt en meeleeft

    geen plek is hem
    te klein, te leeg,
    te bizar, te wreed,
    te doods, te schaamtevol

    hij zoekt en blijft maar zoeken
    naar elk hart dat zich wil openen
    voor oprechte, gevende liefde

    om dan samen op te trekken
    en verhalen met elkaar te delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.