Lentedagje

Maart 2020. Paniek! Mijn werkgever heeft ons net verteld dat we voorlopig zoveel mogelijk thuis moeten werken. Hoe ga ik dat doen? Moet ik alle afspraken echt annuleren? Of verplaatsen? Naar wanneer dan?

Het duizelt me. Van achter mijn bureau bel en mail ik om afspraken af te zeggen en – nog onwetend – te verplaatsen van maart naar april. Ik mail vertwijfeld met collega’s of ik het congres voor 150 leraren dat ik georganiseerd had ook zou moeten verplaatsen. “Wat denken jullie, zouden we eind maart niet gewoon…”.

De paniek zit ‘m niet in het thuiswerken, want dat is me geen onbekend verschijnsel. Sinds ik bij SLO werk – met kantoren in Enschede en Utrecht – reis ik veel, maar probeer ik ook elke week een thuiswerkdag in te plannen. Al schoot dat er de laatste maanden steeds bij in en verlangde ik wel eens naar een dagje thuis…

Voordat ik echter kan denken dat ik op mijn wenken bediend word, wordt duidelijk dat ook de scholen sluiten. Niks rustig thuiswerken, maar dikke onrust. Hoe installeren we Teams, waar halen we een extra laptop vandaan, wie helpt de jongste? Ook bij mijn werkgever is er stress. Hoe kunnen we snel leraren ondersteunen bij het thuisonderwijs? Ik maak lange dagen.

In de tweede lockdown zijn we beter voorbereid. Er is inmiddels een extra werkplek gecreëerd, de meiden klappen geroutineerd hun apparaten open en we loggen alle vier moeiteloos in bij Teams. De werkdagen zijn saai en voorspelbaar, maar er is een ritme en rust. Niemand hoeft vroeg weg,
moet ’s avonds nog sporten of komt laat thuis uit z’n werk.

Maart 2021. Paniek! Mijn werkgever heeft ons net verteld dat we af en toe een dag weer naar kantoor mogen komen. Hoe ga ik dat doen? Met die online meetings die al vanaf 9 uur in mijn agenda staan? Ik heb helemaal geen reistijd meer ingepland…

Het duizelt me. Aan de ene kant wil ik graag m’n collega’s weer zien, maar aan de andere kant zie ik op tegen het treinreizen. Hoe coronaproof is dat? Hoe deed ik dat ook alweer, een dag naar kantoor? Mijn rolkoffertje lijkt een voorwerp uit een vorig leven. Als ik hem tevoorschijn tover, vind ik een verkruimelde plak ontbijtkoek, houdbaar tot juni 2020…

Op het station is een verbouwing aan de gang. Ik moet naar een ander perron, oh en niet vergeten in te checken, wacht, mondkapje! Eerder werkte ik altijd in de trein, nu merk ik dat ik vooral naar buiten kijk. Alsof ik de reis voor de eerste keer maak.

In de zomer zijn onze kantoren samengevoegd in een nieuw pand in Amersfoort. Het ruikt er nog nieuw, maar voelt niet vertrouwd. Het voelt fijn om weer wat collega’s te zien. Alleen.. wat een onrust, al die geluiden om me heen. Als ik ’s avonds thuis kom, ben ik moe en overprikkeld.

De crisis in en de crisis uit. Het heeft me veel gekost, maar ook gebracht. Op naar een nieuwe balans: met kantoor- èn thuiswerkdagen!

Joanneke Smeenk

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.