Twee mensen gaan verhuizen

Twee mensen gaan verhuizen. Je moet ze laten gaan. Niets bijzonders. Twintig jaar geleden werd de Nieuwe Kerk door haar dominees al een duiventil genoemd. Het is een komen en gaan. Dat zit in het DNA van een binnenstadskerk. Waar komt die knoop in mijn buik dan vandaan? Die behoefte om de boel bij elkaar te houden? Misschien is het kwartje bij mij nog niet gevallen dat gemeenschap in de kerk weinig tot niets te maken heeft met inkaderen en de boel bij elkaar houden. Ik moet me nog laten bekeren door de stad die een en al beweging is. De stad brengt me dichter bij Christus, die niets heeft met inkaderen. Liever is hij kwetsbaar en wordt hij buiten gesloten. Mét wie niet kunnen verhullen dat ze langs het randje gaan. Wie goed kijkt weet dat de stad er vol van is. En wie nog beter kijkt weet dat jij er een van bent. En dat jij dat niet hoeft te repareren. Gemeenschap is de plek waar jij dat vieren mag. Vandaag met die. Morgen met een ander. Maar nooit met een schutting tussen kerk en stad. En nooit zonder Christus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *