Skip to main content

‘Papa, is dat de burgemeester?’

Hemelvaart. Het is prachtig weer. Ik laat mijn hond uit. Overal mensen, ook al is het nog vroeg. Ze fietsen. Ze rennen. Of ze laten net als ik hun hond uit. Er wordt naar mij gekeken. Ik zie er ook niet uit. In ieder geval anders dan de rest. Goed gepoetste schoenen. Een strakke broek en een smetteloos wit overhemd. Want ik ga straks naar de Nieuwe Kerk om de Hemelvaartsdag te vieren. Een meisje van drie fietst naast haar vader. Ze ziet me en vraagt: ‘Papa, is dat de burgemeester?’ ‘Ik weet het niet,’ antwoordt hij, ‘Kom, we gaan het hem vragen.’ Jammer, ik moet mezelf uit de droom helpen. ‘Nee, ik ben niet de burgemeester’ Als de vader doorvraagt waarom ik er dan zo bij loop, vertel ik hem dat ik straks naar de Nieuwe Kerk ga om er de dominee te zijn. ‘Ja, dan moet je wel,’ zegt hij met enig medelijden in zijn stem. Wat is de Hemelvaartsdag toch een cadeautje! Je ziet het aan de mensen af die de vrijheid vieren en zich stilletjes afvragen: ‘Waar heb ik dit aan verdiend?’ Maar ik heb het daarna ook ervaren in de kerk, waar de dienst op de Hemelvaartsdag zo veel meer was dan een verplicht nummer. Het was een feest. En met zo veel mensen! Waar hebben we het aan verdiend?

2 thoughts to “‘Papa, is dat de burgemeester?’”

  1. Prachtig voorval, je ziet het al voor je….. gevolgd door een mooie dienst! Het was fijn om daar met Hemelvaart te zijn!

  2. Hallo Evert Jan,
    Ter voorbereiding op de zondagse kerkdienst troffen we je stukje aan. We hadden meteen de associatie met een voorval enkele jaren geleden op het wad bij Ameland. Ons schip lag drooggevallen op een zeer modderig wad en wij strompelden naar de kant. Een kind van langskomende fietsers zei tegen haar ouders: ” Die mensen die zo’n schip hebben, die zijn vast miljonair!” Met onze voeten nog in de modder keken we verrast elkaar aan en zeiden:” grappig” en we voelden ons ineens ook zo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *