In Memoriam Barend Schweigman

Op zaterdag 26 januari overleed plotseling Barend Schweigman op de leeftijd van 72 jaar. Een van de verbindingsmensen tussen Hortusbuurt en Nieuwe Kerk. Zaterdag 2 februari was de uitvaart in Barends kerk. Hij was dan wel geen lid. Nee, hij was zo veel meer dan dat.

Veel mensen, die het geluk kennen van een huisje met een tuintje, hebben in hun achtertuin een schuurtje staan, waar rommel de kans krijgt om rommel te mogen zijn, waar geknutseld kan worden of zelfs muziek gemaakt. Barend had een schuurtje in zijn voortuin staan. Met een pad er naar toe, waarlangs oude bomen staan. Ik geef toe, het oude schuurtje van Barend is wat groot uitgevallen. Maar dat moet ook wel. Want er zijn nog al wat mensen, die door de tijd heen, hier troost hebben gezocht. Er ligt in mensenlevens, zo u weet, nogal wat rommel opgeslagen; waar je soms geen raad mee weet; waar je ergens mee naar toe moet; waar het veilig is, want het is wel jouw rommel. Als het zo makkelijk was geweest om het op te ruimen, had je dat al lang gedaan. Daarom is dit schuurtje zo groot. Alle rommel moet er veilig zijn.

Barend was de coördintator van het Stilteportaal in deze kerk. Vlak naast de ingang. Een plek om een kaarsje te kunnen branden. Om een gebed te stotteren. Of op te schrijven in het gebedenboek. Barend zorgde er voor met zijn vrijwilligers dat elke morgen de deur open gaat en de paaskaars wordt aangestoken, als een uitnodiging voor jan en alleman: ‘Kom maar met je rommel. Leg het hier maar even neer. En wie weet is wat je straks weer op pakt iets lichter, dan dat waarmee je binnen kwam. Barend droeg zorg voor het Stilteportaal. Zo wist hij bijvoorbeeld dat de ideeënbus gebruikt werd voor een stille biecht. Sommige dingen schrijf je niet op in een gebedenboek waar iedereen in kan kijken. Maar ze zijn ook te groot om ze bij jezelf te houden. Dus verzamelde Barend de briefjes met gebeden uit de ideeënbus.

‘Ik kan ze niet zo maar weg gooien,’ zei hij tegen mij, een van die vele keren dat hij even aanschoof op donderdagmorgen als ik toch hier in de kerk was. Hij haalde ze uit zijn zak en gaf ze aan mij. Samen kwamen we er uit. Barend selecteerde de briefjes, die een plek zouden moeten krijgen bij de voorbeden in de kerkdienst op zondagmorgen. De rest zou ik meenemen naar huis om die mee te nemen in mijn persoonlijk morgengebed. Ik herinner me nog de ingehouden schreeuw in kleine lettertjes tegen het pesten van kinderen. Duidelijk geschreven door een ervaringsdeskundige. Het raakte Barend diep als docent in hart en nieren. Zo rommelden wij samen wat aan in het schuurtje. En we klusten aan een stad en aan een buurt waar aandacht zwaarder weegt dan status en succes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.