Skip to main content

Donderdag

‘Jij bent dominee? Dat lijkt mij ook wel wat: alleen op zondag werken!’ Ik heb het vaak moeten horen. Maar weet je wat? Ik kan nu ook zeggen dat ik op donderdag werk. Donderdag is om even binnen te kunnen vallen in de Nieuwe Kerk. Een kop koffie is gauw gemaakt. Want ik zit naast het keukentje in wat in kerktaal heet: de consistoriekamer. De naam is verwant aan het woord consistent. Het is een plek waar je samenhang aanbrengt en er voor waakt dat de boel niet uit elkaar valt.
Hoe doe je dat? Door te luisteren naar wat iemand van buiten meeneemt aan geschiedenis, aan vrij vliegende gedachten, aan vragen en verhalen die gedeeld willen worden. Al dan niet met een bakkie troost erbij. Het mooist zijn de verrassende ontmoetingen. De tijd nemen, zonder dat je elkaar kent. Of, als je elkaar wel kent, dingen delen die je nog nooit met elkaar gedeeld had. Omdat het er nooit van gekomen was. En nu wel. Alsof er even een onzichtbaar weefsel oplicht dat alles met alles verbindt. Waarvan die ene ontmoeting dan weer een stukje is.
De Nieuwe Kerk kan niet zonder die verbinding. Ze is geen doel in zichzelf. Geen bastion om waarheid te conserveren. Ze wil een zichtbaar plekje innemen in dat onzichtbaar weefsel dat ons aan elkaar verbindt, inclusief de bomen op het Nieuwe Kerkhof en de vogels die weer van zich laten horen.
Maar dat onzichtbaar weefsel laat zich ook weer niet annexeren. Met het open zetten van oude deuren ben je er niet. Zeker niet als je de sleutel van die deuren te stevig in handen houdt. Verrassende ontmoetingen en onverwachte gesprekken zijn de sleutel tot dat weefsel dat alles met alles verbindt. En dus ook de Nieuwe Kerk met de Hortusbuurt en het Ebbingekwartier. De donderdag is er voor om dat te kunnen ontdekken. Zoals ook het Stilteportaal en het Festival van de Geest.
Op zo’n donderdag leerde ik Niels kennen. Hij neemt wekelijks zijn gitaar mee om de muziek van Fernando Sor (1778-1839) te laten klinken in een andere ruimte dan zijn huiskamer. Religieus is hij niet. Maar vanuit zijn jeugd in Frankrijk vindt hij een open kerk niet meer dan normaal. ‘Ieder mens heeft op z’n tijd een plekje nodig waar je even niet de baas hoeft te spelen,’ zegt hij. Een vrijplaats.

Verschenen in Kop d’r Veur, het magazine van Hortusbuurt en Ebbingekwartier

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *