Kinderverhaal: Sneeuwwitje

Er is iemand dood gegaan. En hij was nog lang niet zo oud als de opa van Mirjam of de oma van Micha. Vandaag wordt hij begraven. Iedereen is verdrietig. Maar wel samen verdrietig. Iedereen gaat mee naar de begraafplaats. De een heeft een mooie steen meegenomen om op de kist te leggen. De ander een bloem. Iemand heeft lieve woorden op de kist geschreven. Weer iemand anders heeft een mooie tekening op het deksel gemaakt met veel rood – de kleur van de liefde.

‘Bij Sneeuwwitje in haar glazen kist kwam er een prins voorbij en die kuste haar wakker. En toen was ze niet meer dood,’ vertelt Micha. Jezus knikt. ‘Maar dat is een sprookje toch?,’ zegt Mirjam. Ze kijkt Jezus vragend aan. Hij knikt weer. ‘Kun jij er niet iets aan doen?, vraagt Micha. ‘Ik ben geen prins en ik heb geen wit paard,’ zegt Jezus. ‘Maar jij bent wel van God,’ antwoordt Mirjam, ‘En God kan alles.’

‘Ik weet alleen dat God heel veel van mensen houdt,’ zegt Jezus, ‘en dat ik zijn allesje ben. Maar of God alles kan, dat heb ik hem nooit gevraagd. Van mijn moeder leerde ik een liefdesliedje. Het heet: ‘Liefde is net zo sterk als de dood.’ ‘Is dat ook een sprookje?,’ vraagt Mirjam. Jezus schudt van ‘Nee’.
God houdt van jou. Dat blijft altijd. Langer dan je leeft. Gods liefde blijft altijd. Dus ook als je dood bent.’

‘Als ik dood ga, wil een prins op een wit paard, die mij wakker kust,’ zegt Mirjam. ‘En als ik dood ga, mag alleen God mij wakker maken,’ antwoordt Jezus, ‘Met een sprookjeskusje lukt dat niet. God zal al zijn liefde moeten geven. Dan zal ik opstaan.’

‘Als je dood bent, doen je benen het niet meer,’ zegt Micha, ‘Dan doet niks het meer.’ ‘Jawel hoor,’ zegt Jezus, ‘Gods liefde blijft het doen!’

Lezing: Lucas 7: 11-17
In de koffer: Sneeuwwitje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.