Kinderverhaal: Jakkie!

Het was een warme dag. Mirjam en Micha hebben de hele dag buiten gespeeld. ‘Ik voel me plakkerig,’ zegt Mirjam. Micha kijkt eens goed. ‘Je ziet er ook niet uit,’ zegt hij. Met een vinger gaat hij langs de blote arm van Mirjam. Micha trekt een vies gezicht. ‘Kijk, dit plakt er allemaal aan jou,’ zegt hij. Er zit vuil aan zijn vinger. ‘Dat wordt heel lang douchen!’ ‘Het is maar goed dat jij jezelf niet kunt zien,’ zegt Mirjam. ‘Jij lijkt wel een schoorsteenpiet!’ Jezus komt erbij. Hij moet lachen om die twee smeerpoetsen. ‘Wij zijn jakkie,’ zegt Micha. ‘Wij zijn Mirjam en Micha en jakkie.’

‘Jakkie hoort erbij,’ zegt Jezus. ‘God heeft ons van jakkie gemaakt.’ Mirjam haalt haar neus op. Dat vindt ze maar niks. Micha vindt het wel mooi. ‘Dan hoef ik niet te douchen voor ik naar oma ga,’ zegt hij.

‘Toen er nog niks was op aarde dan stof en wind, ging God door de knieën,’ vertelt Jezus. ‘Hij speelde met het stof en hij werd vies. Maar hij vond het niet erg. Hij veegde stof bij elkaar. “Hé, dat lijkt wel een mens!,” zei God bij zichzelf. “Het is gewoon stof van de aarde, maar het is wel door mijn handen gegaan. Het is niet alleen jakkie.” Toen dacht God na wat nu nog nodig was om er een echt mens van te maken. God hoorde zijn eigen hart kloppen en zei: “Dat moet er nog bij. Mijn liefde moet er nog bij.” Toen bukte hij nog dieper en kuste wat hij had gemaakt. Jakkie deed zijn ogen open. En God pakte zijn hand en zette hem rechtop. “Dag aardmannetje. Dag mens,” zei hij. Jakkie keek hem aan en zei: “U bent vast God. Ik heb van u gedroomd.”’

Mirjam straalt. Ze vindt het niet erg meer om jakkie te zijn. Jezus bukt zich en geeft Mirjam en Micha een dikke zoen. ‘Nu ben jij ook jakkie,’ zegt Mirjam.

Lezing: Genesis 2, 4b – 7
In de koffer: Stof, zand (niet te schoon)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.